NOG EEN PAAR DAGEN HIER.

Hallo allemaal,

En weer kwam ik in een bijzonder deel van Kisumu terecht. Een plek waar ik me in het echte Kenia waande. Heel veel mensen op straat. Veel kinderen tussen door van heel klein naar groter. Heel veel mensen die zittend op de grond van alles probeerden te verkopen. Motorrijders die er tussen door manoeuvreerden. Hier en daar een paar koeien die aan hun kostje probeerden te komen. Vachtwagens die in de drukte hun weg probeerden te vinden. Tanige sterke mannen die voor een paar shilling koopwaar ergens naar toe brachten. Het is allemaal moeilijk uit te leggen. En dan ben ik ook weer de enigste blanke tussen al die donkere mensen. Het voelt enorm bijzonder. Ik was met Sr. Ludovena en Jim naar Kisumu om in een grote goedkopere supermarkt boodschappen voor het centrum te doen. Boodschappen van het sponsorgeld. En we kochten heel veel o.a. meel, suiker, rijst, olie en nog veel meer. Omdat wij met de wagen niet dicht bij de winkel konden komen hebben we ook een paar van die sterke mannen gevraagd ons te helpen met sjouwen van alles. En dat deden ze graag. Zo verdienen deze mannen hun geld. De auto was vol en wij blij dat het allemaal gelukt was. Daarna zijn we naar 'Eunice house' gereden waar de kinderen en Amos ons al stonden op te wachten. Heel fijn om daar samen met Jim en Sr. Ludovena te zijn. Dit huis is door ons samen voor Eunice gebouwd, toen ze ziek was en gescheiden van haar kinderen leefde. Ze had geen plek om samen met Vincent en Thomas te zijn. Jim zorgde tijdens de bouw voor het aansturen van de werkers, Sr. Ludovena voor de coördinatie en ik bracht het geld binnen, waarvan een groot deel ook weer gesponsord was. Dit was een groot project van een klein half jaar. Alleen wij drieën en Eunice wisten er van. Een huis voor Eunice. Ze wilde het eerst niet geloven. Moest het eerst zien. In die tijd nam ik haar een paar keer mee om de voortgang te bekijken. Langzamerhand begon het tot haar door te dringen dat het waarheid was. Andere weken ging ik zelf en trof daar in de meeste gevallen Jim die de zaak aanstuurde. Het was bijzonder en dit schept tot nu nog steeds een band tussen ons drieën. Eunice mocht er maar twee jaar met haar kinderen wonen. Ze overleed zeer onverwachts. Ze ligt naast haar huis begraven. Vanmiddag stond ik samen met Sr. Ludovena bij haar graf. Een mooi graf afgedekt met zwart/witte grote tegels. Midden op het graf in de vorm van een kruis. Omringt met struiken met bloemen. Ook bij het graf hadden we het weer over deze hele bijzondere tijd. Over de tijd toen Eunice nog onder ons was en hoe moeilijk het voor haar was toen ze ziek werd en niet meer voor haar twee jongens kon zorgen. Hoe goed het was dat we deze actie konden ondernemen. Ik kan er zelf nog steeds heel blij mee zijn. Nu wonen de jongens van Eunice samen met hun oom in het huis en worden geholpen door de zusters van Eunice. En het gaat gelukkig goed. Het was fijn om er weer even te zijn. Voor de laatste keer dit jaar. Om samen weer te eten en het compound te bekijken met de papaja, mango, avocado en bananen bomen. Jim kreeg gelijk wat klusjes te doen. De dakgoten lekken en er is houtworm geconstateerd. Ik wist dat en Jim had al een speciaal goedje daarvoor meegenomen. Waarschijnlijk moeten sommige kozijnen vernieuwd worden. Dat zal niet zo heel duur worden. Jim krijgt van Sr. Ludovena permissie dit op zich te nemen. En daar ben ik dan weer blij mee. Voor de jongens had ik nog een paar legpuzzels meegenomen. Dacht dat ze misschien te moeilijk waren maar niets was minder waar. Die van 90 stukjes was binnen een half uur klaar en voor de andere van 200 stukjes was wat meer tijd nodig. De jongens vermaakten zich er prima mee. Weer een mooie afsluiting van de dag. Daarna terug door Kisumu. Nog even naar een grote supermarkt om worstjes voor de kinderen en grote meiden kopen samen met natuurlijk tomatensaus. Ergens komende week wordt het trakteren. Een grote verrassing in mijn laatste week hier.

En dan is het nu zondag en zit ik hier in de morgen om 7 uur te typen. Gisteravond zei Sr.Ludovena:" Take a rest tomorrow". Maar dat lukt bij mij niet zo goed. Ik kan niet alleen maar rusten en lezen. Dus staat er vandaag weer kleuren en yoghurt op het programma. Eerst vanmorgen bij de kleineren de yoghurt delen en ook helpen daar. Ze kijken er naar uit. Sunday is yoghurtday. En vanmiddag met de meiden van de training kleuren. Mijn kleurpotloden worden steeds kleiner. Gelukkig heb ik nog een etui vol extra. En als het een beetje lukt nog wat wandelen met de kinderen. Dat blijft in trek.

Een nieuwe dag en nieuwe kansen. Maandag op pad met Edwin, opnieuw naar Kisumu. Nu om een klusje te doen die we samen wilden afronden. Daarna bij de KFC geluncht. Heerlijke crispy kip en patatjes. En dat smaakte echt lekker. Daarna ben ik alleen verder gegaan en een wandeling door de stad gemaakt. Mijn afscheid van de stad voor dit jaar. Het was heerlijk om daar nog even rond te lopen. In een supermarkt nog een paar flesjes amarulla gekocht. Een lekker drankje. Komt er aan Stijntje. Edwin ging naar de kapper en daarna naar huis. Ik was vroeg in de middag weer thuis om de verzorgsters te verrassen met een zelf gemaakte bordje macaroni. De Nederlandse smaken. Ze waren er benieuwd naar. Het ging er in als koek. De complimenten vlogen over de tafel. Wat is nu een pan vol macaroni?! Ze vonden het lekker. Echt lekker. De pan ging leeg. Er ging zelfs een bordje naar kantoor. Een hele goede zet.

En dan komt de dag van de worstjes in zicht en dat is vandaag. Een hele boel worstjes warm maken. Eerst voor 'mijn' kinderen. Om drie uur zou ik komen. Ze zaten er al klaar voor. Al het speelgoed was opgeruimd. In volle verwachting. Allemaal twee warme worstjes met tomatensaus. Alles door teacher Rachel klein gesneden. Een voor een kregen ze hun bordje. Ik heb ze nog niet eerder zo stil zien genieten. Mooi om te zien hoe snel ze het allemaal met hun handen naar binnen werken. Hoe lekker ze het vonden. Een toptraktatie die er altijd in zal blijven. Eerder deed ik dit wel eens tijdens de maaltijd. Maar dit is leuker zo halverwege de middag. Ze waren allemaal echt aan het genieten. Straks hetzelfde bij de grote meiden van de training.

De stoeltjes van de kinderen worden ondertussen ook gerepareerd. Allemaal nieuwe bekleding en waar nodig een likje verf. Het was ook nodig. Ook de materialen die hiervoor nodig zijn heb ik van het sponsorgeld kunnen open.

Ja en de grote zorg van het rondkomen met het beschikbare geld blijft. Nog steeds is er door de regering/ verzekering geen geld uitgekeerd voor de salarissen en daarbij voor voedsel. Een schrale troost is misschien dat vele soortgelijke instellingen en de ziekenhuizen kampen met hetzelfde probleem. Sommige instellingen of scholen lossen dit deels op door rijke ouders of anderen om hulp te vragen. Het centrum en Sr. Ludovena zijn heel dankbaar dat ze van ons/mij hulp krijgen. Echt, telkens wordt dat weer gezegd. En ik ben blij met alle donaties die nog steeds komen. Iedereen blijft hier gewoon werken. Waar moeten ze anders heen? Soms hoor ik medewerkers zeggen dat er geen geld is voor school of de huur. Maar over het algemeen wordt er niet gemopperd. Iedereen weet dat het land in nood is. Ik probeer zoveel mogelijk te helpen. Hier en daar soms iemand wat toe te stoppen. Maar vooral ook opnieuw met het kopen van voedsel en wellicht ook weer medicatie. Gelukkig heb ik daar nog geld voor beschikbaar. Maar ik kan niet alles. Ik zal mijn zorg hierover ook los moeten laten. Straks zal ik op afstand meeleven en me weer heel veel bezig houden met het sparen en inleveren van statiegeldflessen. Velen in Almelo en omgeving helpen mij daarmee. En daar ben ik blij mee. Om dit centrum misschien in het voorjaar weer financieel te kunnen ondersteunen..

En misschien zijn er hier nog mensen die een steentje bij willen dragen voor het kopen van voedsel en medicijnen? Wie wil mij helpen dit prachtig centrum Nyabondo te helpen? Om deze noodsituatie door te komen. Heel graag en het is zo nodig. Ze kunnen het even niet zelf.

Mijn banknummer is NL26 INGB 0003970344 tnv A.R. Rop. Enorm bedankt.

Dit is het voorlaatste verhaal. Over een paar dagen kom ik nog een keer terug.

Veel groetjes van mij.

Ineke