NOG VEEL TE DOEN.

Daar ben ik weer. Inmiddels al het 10de verhaal. Dat is wel heel veel. Maar ik ben hier ook langer.

Ik wilde nog een dagje naar Kisumu gaan. Nog wat rond wandelen. Nog wat rond kijken. Misschien even een kop koffie in het Java House. Maar ik had nog zoveel in mijn hoofd wat ik wilde doen. Heb dat daarom maar even gelaten voor wat het was. Lekker hier thuis blijven en doen wat ik wil doen. En maar goed ook want vroeg in de middag ging het hier regenen. En niet een klein beetje ook. Ik had er anders midden in gezeten.

Ik ben gaan kijken naar de meiden van de vocational training die de baskeds vlechten. Het gaat daar goed, een deel in de goede kleuren en een aantal in de juiste grootte. Inmiddels zijn er heel wat gemaakt en ik kan kiezen. Ik probeer er veel mee naar huis te nemen. Vooral voor de verkoop. De opbrengst daarvan is dan weer voor 'mijn' centrum. Ook hebben ze daar leuke armbandjes gemaakt in de hoop dat ik ook die in Nederland kan verkopen. Wie houdt zich aan bevolen?

Ik ben maar eens weer naar de workshop gelopen om te kijken of alle matrassen voorzien zijn van een nieuwe hoes. Om de laatste vervolgens terug te laten brengen naar de plek waar ze vandaan komen. Ook moest er nog een matras gewisseld worden. In de kinderverblijven is een kleiner bed voorzien van een grote matras. En dat klopt niet. De kleinere matras was om wat voor reden dan ook ergens anders beland. Lang geleden mocht ik deze kleinere bedden voor de kinderen hier in Kenia laten maken. En ze vervolgens voorzien van matrassen ,lakens en dekens. Dit was een prachtig project wat toentertijd in goede aarde viel.

Elk jaar geef ik een klein groepje medewerkers een kleinigheid. Nu waren de koks uit de keuken aan de beurt. Die wonen hier allemaal op het centrum. Klein behuisd maar ze lijken tevreden. Hun kinderen komen hier soms over de vloer. Daarom bedacht ik me deze kinderen te verrassen met wat leuks. Kleertjes en/of speelgoed. Tobias heeft drie jongens. En er lagen nog steeds wat kleertjes voor het weg geven hier in de kast. Meegenomen uit Nederland. Nou heb ik nou net nog kleertjes die de oudste twee jongens zouden passen en nog iets voor een kleintje. En Tobias heeft ook een klein ventje, Frank van een half jaar oud. Ze waren er heel blij mee. Prompt zijn Rachel en ik vrijdagavond uitgenodigd om een kop thee te komen drinken. Heel leuk. En de andere koks ook verrast natuurlijk.

Verder moest ik achter een nieuwe lijst van alle medewerkers aan. Ik wil graag de namen op papier, dan kan ik vooral de nieuwe beter onthouden. Maar ook het aantal medewerkers is voor mij even belangrijk. Ik heb nl veel keyhangers meegenomen uit Nederland. Samen met een pen en een stuk zeep stop ik die in plastic zakjes. Om ieder vlak voor mijn vertrek te verrassen met een klein pakketje. Afwachten hoe dit ontvangen wordt. Jerrian heeft me met deze lijst geholpen. Jerrian is lichamelijk gehandicapt en verbleef hier vroeger op het centrum. Ze heeft nadien medicijnen gestudeerd en is hier nu een van de artsen. Heel bijzonder. Ik ken haar dus al heel lang.

Ook moest er nog een keer yoghurt gekocht worden. Aanstaande zondag is het weer yoghurt day. Dus dat is weer trakteren. De kinderen zullen er opnieuw blij mee zijn. Ook wil ik voor mezelf een paar nieuwe teenslippers kopen. De oude zijn glad en geeft meer kans op valpartijen. En nog een beetje geld opnemen. En macaroni kopen. De verzorgsters hier zijn toch wel heel benieuwd naar de Nederlandse smaak van pasta. Van thuis neem ik altijd macaroni mix mee. Daarbij nog wat uien, tomaten en paprika en ik kan mijn best er op doen. Gehakt of vlees maar even niet, want dat is hier niet te koop of veel te duur.

Voor deze acties ben ik voor de verandering naar Sondu gelopen. Ongeveer 5 km over een rode zanderige weg vol met stenen en wat kuilen. Gelukkig wel droog. Een prachtige rustige weg met rondom heel veel bananen bomen en maisplantages. Veel groen. Veel vreemde vegetatie. Een paar mensen die ook lopend hun weg vervolgen. Hier en daar huisjes met golfplaten daken. Soms huisjes opgetrokken van koeienstront. Mooie maar ook armzalige huisjes. Een mooie trip naar beneden door het echte Kenia.

En dan nog een keer trakteren op mandasies. Nog een keer naar naar Lavinia-Ineke om het fruit en de melk te geven. Nog een aantal fleece truien uitdelen voor de kinderen die in januari terug komen. Alle yoghurt bekers vervangen. De oude van vorig jaar stonden er nog maar waren vies en deels kapot. Hier stapelen de kinderen hoge torens mee. Nog een keer trakteren op ananas. Er blijft zoveel te doen. Dit zal wel doorgaan tot ik weg gaan.

En toen toch weer iets onverwachts. Het was vandaag op de school van Lavinia-Ineke prayersday of blessingsday. Ter voorbereiding op de examens die volgende week beginnen. Om de kinderen een hart onder de riem te steken en om een zegen te vragen voor ieder die examen moet doen. Mijn naamgenote is daar een van. Evalien was er en ik werd ook gevraagd te komen. Eerst werd er een mis opgedragen. Weer zat ik daar in een volle kerk tussen alleen maar donker getinte mensen. Geenandere mazungu te bekennen. Het blijft bijzonder voelen. Daarna waren er op school nog allerlei toespraken en activiteiten. Ik kon er niet helemaal bij zijn, maar een stukje van dit bijzonder gebeuren heb toch mee mogen maken.

In de middag had ik een afspraak met Regina van de therapieruimte. Ook haar ken ik al vanaf mijn eerste keer hier in 2008. Ze vroeg mij ook een keer bij haar op visite te komen. En dat wilde ik natuurlijk wel. Weer samen met Alice er op af. Samen lopen over de mooie rode zandweg die ik deze week eerder al liep. Maar nu niet zo ver. Na een kwartiertje waren we er. Regina was blij. Er was een mazungu op bezoek. Voor anderen is dat heel bijzonder. Voor Regina ook maar ze weet ook dat we elkaars gelijken zijn. Althans dat probeer ik steeds uit te leggen. Maar ondertussen was ze ook wel een beetje trots. Weer een hapje eten, weer wat drinken. Het is in Kenia echt de gewoonte, als je op bezoek gaat krijg je een maaltijd voor geschoteld. Ik had er gelukkig al een beetje rekening mee gehouden. En ook weer wat leuke dingetjes cadeau gegeven. Regina was met alles oprecht blij. Het blijft zo mooi om te zien hoe blij je iemand met iets eenvoudigs kan maken. Daar kunnen wij in onze Westerse wereld nog heel veel van leren. Toen we weg wilden begon het hard te regenen en te onweren. Regina vertelde eens dat wanneer het hard regent vandalen er op uit zijn om de koeien te stelen. Vanwege het kabaal wat de regen veroorzaakt op de golfplaten daken is niet te horen wat er buiten gebeurt. En dan kan het na zo'n enorme bui zomaar in eens voorkomen dat er koeien gemist worden. We zijn maar gebleven tot het ergste voorbij was en.... de koeien stonden er nog.

Ja en de grote zorg van het rondkomen met het beschikbare geld blijft. Nog steeds is er geen geld uitgekeerd voor de salarissen en daarbij voor voedsel. Een schrale troost is misschien dat vele soortgelijke instellingen en de ziekenhuizen kampen met hetzelfde probleem. Iedereen blijft hier gewoon werken. Soms hoor ik medewerkers zeggen dat er geen geld is voor school of de huur. Maar over het algemeen wordt er niet gemopperd. Ik probeer zoveel mogelijk te helpen. Hier en daar soms iemand wat toe te stoppen. Maar vooral ook opnieuw met het kopen van voedsel en wellicht ook weer medicatie. Gelukkig heb ik daar nog geld voor beschikbaar maar helaas, ik kan niet alles. Maar ik zal de zorg hierover ook los moeten laten. Straks zal ik op afstand meeleven en me weer heel veel bezig houden met het sparen en inleveren van statiegeldflessen. Velen in Almelo en omgeving helpen mij daarmee. En daar ben ik blij mee. Om dit centrum misschien in het voorjaar weer financieel te kunnen ondersteunen. En misschien zijn er hier nog mensen die een steentje bij willen dragen voor het kopen van voedsel en medicijnen? Heel graag en het is zo nodig.

Mijn banknummer is NL26 INGB 0003970344 tnv A.R. Rop ovv 'voor Kenia". Dank je wel.

De laatste week gaat in. Nog een paar dagen genieten van alles wat Nyabondo en Kenia is. Maar het is ook goed om weer naar huis te gaan. Deze wereld is zo compleet anders. Niets is hetzelfde. En ik mis vooral het Nederlands eten, het bruine brood en de kaas. Een kopje cappuccino en nog wel meer. Maar eenmaal weer thuis zal ik dit leven hier ook weer missen. Dichtbij de basis van het bestaan leven. Alles wat vandaag niet lukt komt morgen wel. Een veel rustiger leven. Alle lieve mensen. Maar volgend jaar zal ik rond deze tijd hier hopelijk weer zijn.

Allemaal veel groetjes van mij,

Ineke Atieno (zo noemen ze me ook vaak)