HET BLIJFT FIJN OM HIER TE ZIJN.

Hallo allemaal,

Zoals de meesten van jullie inmiddels wel weten is het geen kindertehuis of weeshuis waar ik verblijf. Maar een groot complex met meerdere faciliteiten waaronder een gezondheidscentrum voor behandeling, observatie, therapie en opnames, een orthopedische werkplaats, een soort van huishoudschool, een ziekenhuisje, een gasthouse en natuurlijk de opvang voor kinderen met beperkingen waar ik me vooral mee bezig hou. Maar ook de grote meiden van de vocational training hebben mijn aandacht. Over dit grote complex doe ik met regelmaat de wandelingen met de kinderen. Op een gegeven moment is dit de Nyabondo tour gaan heten. En dat blijft genieten. En waar verblijf jij dan hoor ik hier en daar mensen zeggen. Nou, gewoon op het complex/centrum. Ik heb hier een eigen optrekje van 2 kamers, een keukentje en een badkamer. Voor hier is het luxe. Voor Nederlandse begrippen zeer eenvoudig. Het is tegenover de vocational training en ongeveer midden op het complex. Zie foto's. 's Morgens wordt ik wakker van de zon en die al om half zeven in mijn raam schijnt. En dan is het tijd om op te staan. Het is hier prima toeven. Ik kan zelf koken en er is een behoorlijk oude koelkast, maar hij doet het (weer). Heel handig voor de yoghurt en later voor de worstjes waar ik in de laatste week op ga trakteren. Ik ben blij met mijn plekje hier.

Inmiddels heb ik hier al heel veel mogen en kunnen doen. Allemaal van het gesponsorde geld, maar ook van de opbrengst van de statiegeldflessen. Dat werd uiteindelijk een fors bedrag. Wij konden daardoor veel voedsel kopen zoals bonen, rijst, groente, mais, vis, kookbananen en meer. Samen met Victor naar de markt in Sondu om zo goedkoop mogelijk in te slaan. Maar ook werden er weer medicijnen besteld en bezorgd. Ik merk dat redelijk veel kinderen medicijnen krijgen voor bv epilepsie, malaria en meer. Verder kocht ik veel wol om met de breimachine truien van te leren breien, kralen om sieraden van te leren maken en materialen om manden van te (leren) maken. Alles voor de vocational training, zodat ze daar de lessen weer kunnen geven. Ik kocht heel veel materialen voor de orthopedische werkplaats. Ook daar kunnen ze weer verder met het maken van protheses en hulpmiddelen voor bij het lopen. Soms zie ik een kindje van buiten het centrum, die met een nieuwe beenbeugel weer veel beter loopt. En trots op nieuwe Bata schoenen rond stapt. En dat zijn dan een paar van de schoenen, die ik vorig jaar in grote getale weer voor het centrum mocht kopen. Alles van het gesponsorde geld. En ik ook weer een beetje trots wanneer ik dit kindje voorbij zie lopen. Ik kocht de covermaterialen voor de matrassen. Inmiddels hebben bijna alle matrassen een nieuwe kunstleren hoes. Ook de matrassen van de jonge meiden van de training. Ze zijn er blij mee. En niet te vergeten de fleece truien voor het weekend voor de kinderen. En de yoghurt en de chips, en de bananen, en de ananassen en de kleurplaten voor de kinderen, het maandverband, de vele pampers, de pindakaas, jam en een cartridge voor de printer. En natuurlijk de materialen voor muskietennetten. Ze zijn momenteel druk bezig die te naaien. Het is veel.

Op het moment hou ik me even in. Even gestopt met grote uitgaven. Even afwachten of de situatie hier ook gaat veranderen wat betreft de salarissen. Van dat geld wordt ook het voedsel gekocht. En tot nu is er nog steeds geen geld vanuit de overheid/verzekering gestort. Daarom wil ik graag geld reserveren voor het kopen van voedsel, ook in overleg met Sr. Ludovena. Het geld wat voor mij naar Bondokids is gedoneerd zal daar in ieder geval ook aan besteed worden. Zodat ze een poosje verder kunnen. Ik blijf wel met regelmaat de kinderen en meiden van de training verwennen met yoghurt, ananas of iets hartigs. Dat blijft er in en is belangrijk voor de kinderen.

Er blijven hier altijd nog wensen. Sommige zaken zijn nodig maar het lukt nu even niet. Zoals stoffen om lakens van te naaien. De huidige worden zo vaak gewassen dat de kwaliteit afneemt. Meer dekens en meer covermateriaal om ook de stoeltjes van de kinderen te repareren. Stoffen om korte broeken voor 'mijn' jongens van te naaien. De huidige raken versleten. Een 2de nieuwe breimachine want die er nu staan zijn echt oud. Vorig jaar kocht ik een nieuwe. Ze waren er toen enorm blij mee. Maar er zijn eigenlijk meerdere aan vervanging toe.

Vandaag was het dan al weer woensdag. Vandaag op pad naar de jongens van Eunice. Naar hun school. Al vroeg vertrokken. Heen naar Kisumu was relaxt. In de matattu voor in gezeten, samen met een Keniaan. Het Keniase leven vloog aan me voorbij. In Kisumu overstappen. Ik heb het weer geweten. Drie kwartier wachten tot het busje vol was en uiteindelijk belande ik ook nog op de achterbank. De minst aangename plek. Verstand maar op nul en uiteindelijk kwamen we toch bij de plek waar ik uit moest stappen. Amos zat al in 'Eunice huis' te wachten met thee en witte boterhammen met boter. Maar toch vertrokken we na de thee al snel. Op naar de school van de Vincent en Thomas. De Wema Academie. Een kleuteropvang, een lagere school en een middelbare school bij elkaar. Een private en goede school waar ik blij mee ben. Blij dat Eunice haar broer toedertijd voor deze school koos. Bij aankomst kwam Vincent al aangerend want het was net pauze toen we arriveerden. Effe en knuffel. Daarna eerst naar Madam Marie het hoofd van de school. Een alleraardigste dame. Ze vertelde veel over de jongens en de school. Ik had haar langer geleden al eens eerder ontmoet en de afgelopen jaren sporadisch app contact gehad. Zij ging ons voor naar de klassen van de jongens. De een zit in groep 5 en de ander in groep 6. In de klas vertelde ze wie wij waren en ik had lolly's bij me om uit te delen. Nou, dat deden de jongens graag. Vol trots. Het restant van de lolly's is uitgedeeld in de kleuterklassen. Later kreeg ik daarvan nog een filmpje toegestuurd. Zo leuk. Het was bijzonder om te zien naar welke school de door mij gesponsorde jongens gaan. Hoe het er allemaal uit ziet en in welke klas ze zitten. Het is een mooie school bestaande uit meerdere verdiepingen en opgetrokken uit bakstenen. Het is een private school waar ook lessen in zwemmen, sport, computeren en meer gegeven wordt. Een private school houdt zichzelf in stand en wordt niet onderhouden door de regering. Daardoor kunnen ze deels hun eigen regels hanteren. Al met al zijn we er maar een uurtje geweest. Was ook voldoende want de lessen moesten doorgaan. Daarna weer terug naar Kisumu, nu met Amos. Hij had een afspraak aldaar. Weer in de matattu. Weer een hele volle. Dit blijft heel erg wennen en soms echt niet leuk. Maar dat is nu een maal het openbaar vervoer hier en het is daarom niet anders. In Kisumu scheidden onze wegen waarna ik nog even geld ging pinnen en opnieuw naar de Masaimarkt voor 'the big five' en nog een paar dingen. En toen weer terug. Een fijne dag, Ver voor het donker weer thuis. In mijn optrekje had ik nog een soort nibbit liggen. Heb daar toen maar even op getrakteerd om mijn afwezigheid te compenseren.

Het is inmiddels vrijdag avond. Vandaag over twee weken vertrek ik hier weer. Nog maar even niet aan denken. Ik ben het nog lang niet zat. Vandaag was een rustige dag al ben ik wel even achter op de piki-piki (motor) naar Sondu geweest voor wat boodschappen. En vanmorgen op het kleine marktje hier dichtbij mandasies gekocht. Grote, lekkere voor 10 Ksh per stuk. Dat is nog geen 10 Euro cent. Bij ons kost een oliebol al ruim een Euro. Wij krijgen hier op dit moment geen mandasies meer, dus wilde ik de kinderen hier graag op trakteren. Het ging er in als koek. De verzorgsters waren verbaasd over de grootte en de lekkere smaak en vroegen waar ik die gehaald had. Ze wisten niet van dit plekje. Ik eerder ook niet, maar ik ben er dan weer door een ander op gewezen. Zo help je elkaar. Morgen ga ik met Eireen op stap naar haar moeder, waar haar dochter Ineke-Adhambo woont. Heel benieuwd.

Nog even dit. Allen die eerder maar ook de laatste weken mij nog geholpen hebben het prachtig centrum Nyabondo te helpen...enorm bedankt. Blij mee.

Heel veel groetjes uit Kenia,

Ineke Atieno