HET BLIJFT HIER GENIETEN.

Hallo allemaal,

Wat een droge, warme omgeving. Vlak, scheuren in de grond en veel stenen. Nog wel wat bomen en struiken die tegen de droogte kunnen. Er valt hier heel weinig regen. We waren bij de 8 jarige Ineke- Adhiambo, mijn 2de naamgenootje. En bij haar opa en oma die voor haar zorgen en overige familie. Vanmorgen zijn haar moeder Eireen, zoontje van anderhalf en ik pas rond 10 uur uit Nyabondo vertrokken. Eerst moest het werk hier af. En daarna moest zoontje Riki gehaald worden. Eireen werkt hier en zorgt al heel lang voor de jongens hier op Nyabondo. Ik ken haar al heel lang en was hier toen Ineke-Adhambo geboren werd. Opnieuw...ja,ja..in de matattu maar nu was het gelukkig niet zo ver rijden. Er ging een grote tros bananen mee op het dak vanhet busje en ik had een flinke rugtas bij me.Aangekomen een stukje lopen en daar kwam Ineke al aangerend. Lief, leuk, mooi tenger meisje. Ze kent me en weet wie ik ben. Aangekomen thee met gekookte cassave. Effe de dorst lessen. Het was maar even en alle kinderen van het terrein en rondom stonden naar me te staren. Van klein naar groot. Een paar meisjes van rond 5 jaar sjouwden met hun kleine broertje of zusje op de heup. Kinderen zorgen voor de kinderen. Niet allemaal mooi gekleed. Maar dat is het leven hier. En maar kijken. En de kleine van Eireen krijsen want ja, die grote mazungu ,daar was hij bang voor. Nog nooit een blanke gezien natuurlijk. Maar een paar ballonnen boden uitkomst. Ik had er niet zoveel mee gekomen. Wist niet dat er zoveel kinderen kwamen kijken. Maar met drie opgeblazen ballonnen was het leuk spelen. De aandacht was snel van me af alleen de kleine man bleef krijsen, wanneer ik dichter bij kwam. Maar ik snap dat ook wel. Na de thee een rondje met Ineke door de droge omgeving gelopen. Het had wel wat, ook de droogte van Kenia te aanschouwen. En het was leuk effe met dit meisje samen te zijn. Ze wist nog van mijn vorige bezoeken. Wist nog dat ik eerder ook foto's van haar bij de bomen maakte. Zal toen wel indruk hebben gemaakt, denk ik. In de middag kregen we chapaties en weer.... een kippie van het terrein. Die dag nog geslacht denk ik. Er lopen daar veel, dus kost het gelukkig weinig geld. Want ook hier is geld het probleem. Daarbij word ik als rijke westerling gezien. De opa van Ineke maakte daar toch een opmerking over en vroeg of ik haar later voor college wilde sponsoren. Het is dan lastig om dan te moeten zeggen dat dit niet lukt. Ik probeer dan uit te leggen, dat mijn geld niet alleen van mij is. Dat wij in Nederland ook niet altijd rijk zijn en dat alles bij ons veel duurder is.Ik heb het op een gegeven moment maar in het midden gelaten. Ik kan niet alles. Ik probeer te helpen waar mogelijk. En dat is, Ineke van wat mooie 2de hands kleding te voorzien. Een spijkerbroek, T-shirt en een jurkje en voor de kleine Riki ook wat kleren. Verder voor Ineke opnieuw weer een kleurboek en kleurpotloden. Ineke was er geweldig blij mee. Denk dat het jurkje zondag aan gaat als ze naar de kerk gaan. En voor de familie waar we op bezoek waren olie, zeep en suiker. Het werd in dankbaarheid aanvaard. Dat is wat ik dan terug kan doen voor de familie waar we op bezoek zijn. Voor mij een kleinigheid voor hen een groot gebaar. De dag ging snel voorbij. Het was genieten om hier weer een poosje onderdeel van hun leven te zijn.

En dan is het zondag, de dag dat Ineke in de kerk met haar nieuwe jurk aan het pronken is. De dag begon rustig. Wat speelgoed uitdelen bij de kinderen en nog een doos nieuwememorie gebracht. Werd weer met heel veel plezier aanvaard. Daarna, na breaktime met de kleurpotloden naar de grote meiden van de training. Ook daar blijven de meesten van kleuren houden. Tijdens de lunch daar getrakteerd op yoghurt. Ook dat viel natuurlijk in de smaak. Daarna weer een poosje geholpen bij 'mijn' kinderen, want velen moeten daar met eten geholpen worden. Toen een poosje naar mijn eigen plekje om daarna nog even te wandelen met een paar kids. Daarna naar Pomplaus en zijn familie. Caroline met wie ik afgesproken had, kwam later want ze was de afspraak een beetje vergeten. Maar toen kreeg ik wel de kans om met haar man Pomplaus te praten. Ook hem ken ik al vanaf mijn eerste keer in Kenia. Een alleraardigste hartelijke man. Toen Caroline er uiteindelijk was, kwam er eten op tafel. Bruine bonen met mais, een Keniaanse maaltijd. Heb echt niet zoveel gegeten, want ik zou die avond ook bij de zusters in het convent eten. Ook hier wat leuke dingen achter gelaten. Ze waren er blij mee. Daarna snel naar huis want ik zou om zes uur bij de zusters verwacht worden. Ik aankloppen, bellen maar er was niemand. Toen maar weer naar huis en Sr. Ludovena gebeld. Oei, effe vergeten. Kom maar om zeven uur. Ben in de tussentijd maar even weer naar 'mijn' kinderen gegaan om daar te helpen en ook daar kreeg ik een bordje eten, rijst en greengrams. En ik was al vol en straks wsl ook nog bij de zusters eten. En dat klopte. Om zeven uur kon ik aanschuiven. Chappatti, lekker stukje kip en een beetje groente, stukje meloen en een kop koffie. De derde in vier weken. Die ging er wel in. Het was een gezellig samen zijn met de zusters. Gewone mensen zoals jij en ik. Mijn Engels wordt steeds beter en ik kan altijd wel duidelijk maken wat ik bedoel te zeggen. En ik schroom ook niet als ik een woord niet weet. Daarna isZr. Vita in Nederland weer gebeld en die vond dat geweldig. Een goed bestede avond. En toen douchen en naar bed. Wel een beetje vol na meerdere keren eten. Maar dat is Kenia ook. Als je ergens op bezoek gaat krijg je altijd een maaltijd. Ook een vorm van gastvrijheid. Het was een mooie volle dag. Op naar morgen.

En dan is het ochtend. Het leek een rustige dag te worden. Spelen met de kinderen. Lekker een poosje naar buiten. Wat wandelen. Maar toen kwam Pamela met de vraag of toch nog weer wat pampers kon kopen. Sr. Ludovena en zij vragen nooit echt. Maar dit was echt een vraag om hulp. De pampers waren op. Normaal moeten de ouders of de verzorgers van de kinderen ze zelf met de kinderen mee naar hier nemen. Maar ook deze mensen hebben vaak geen geld. En de kinderen daarom terug sturen en aan hun lot over laten is geen optie. En de pampers zijn hier duur. En natuurlijk kon ik helpen. We zouden toch naar Sondu gaan, in de gele wagen van het centrum, met Victor en Alice. Ook hier bleek 'de tijd' weer een breed begrip te zijn. We zouden na breaktime vertrekken maar het werd een uur later. Yoghurt en fruit voor de kinderen kopen. Daar kwamen dus die pampers bij. Een pot pindakaas, want die is ook bijna op en nog een paar zaken voor mezelf. Ook nog struinen over de grote groente. fruit en waren markt op zoek naar nog een fleece trui voor Bossiere. Hij is er nu niet, maar komt in januari weer terug. En toen op naar de plek waar de ananassen verkocht worden. Drie grote gekocht. 100 Ksl per stuk = 66 cent. Het zal in Nederland straks met al die dure producten wel weer wennen zijn. We waren pas ver na de etenstijd weer terug. Eireen en teacher Rachel waren not happy. Zij moesten samen alle kinderen helpen met voeden. Dat is dan ook maar Kenia . Ik kon gewoon een paar boterhammen eten. Helemaal prima. Later in de middag ben ik naar de school hiernaast gegaan. De St. Anna lagere school waar een van de zusters van de Orde van St. Anna hoofd is. Deze zuster sprak ik zaterdagavond toen ik in het convent uit genodigd was. Ik vroeg haar toen of ik Lavinia-Ineke soms even mocht bezoeken. Nou dat bleek geen enkel probleem terwijl we een week daarvoor door een ander nog weggestuurd waren. Vanmiddag werd ze door een ander uit haar klas gehaald en daar kwam ze aan wandelen. Heel leuk . Effe weer kort gepraat. Volgende keer neem ik voor haar wat sinasappels, brood en melk mee. Lavinia vindt sinaasappels het lekkers.Zoetigheid en luxe producten zijn niet toegestaan om te geven.Zo blijft er hier altijd wat te doen en geen dag is gelijk. Dat maakt het zo bijzonder om hier te zijn.

De komende week staat er nog steeds van alles op het programma. Ik ben hier nog niet uitgekeken en uitgeschreven. En het gaat mij goed. Soms slaap ik een beetje minder omdat er nog veel in mijn hoofd zit maar dat is niet echt erg. Gek genoeg ga ik ook al in het Engels denken en dromen.Ik kan hier dan ook met niemand Nederlands praten. Alleen in het Nederlands schrijven. Dat zal straks wel weer anders worden. Toch nog een mooi tijdje te gaan hier. Ben het nog steeds niet zat.

Veel groetjes van mij,

Ineke