VINCENT EN THOMAS, DE KINDEREN VAN EUNICE.

Hallo allemaal,

De matattu is weer eens hutje mutje vol. Veel mensen in een veel te klein busje. Dat is het openbaar vervoer hier. Vanmorgen ging ik samen met Alice, een van de house mothers hier, naar de kinderen van Eunice. Op deze manier lieten we ons naar Kisumu brengen. Dicht tegen elkaar aan met de benen bijna opgevouwen en ruim een uur lang zitten. Dat is het vervoer met de matattu. Niet altijd leuk maar als je hier ergens met het openbaar vervoer wilt komen, kom je er niet onder uit. We vertrokken al vroeg want met een beetje pech en het busje is vol dan stopt hij overal waar mensen staan te wachten. Dan kan het voorkomen dat je wel heel lang onderweg bent. Maar vanmorgen viel het mee. Op naar Eunice house.

Op naar haar kinderen Vincent en Thomas en hun oom Amos en familie. Eunice was mijn vriendin hier.Een Keniaanse verpleegkundige die hier op het centrum werkte. We hadden in mijn beginjaren veel schik en en maakten samen met regelmaat mooie uitstapjes. In die periode werd haar tweeling geboren. Vincent en Thomas. De jongens groeiden naar tevredenheid op tot het noodlot toesloeg. Eunice kreeg op jonge leeftijd een hersenbloeding en raakte halfzijdig verlamd. Ze kon haar werk niet meer uitoefenen en niet meer voor haar kinderen zorgen. Ze was hier lang aan het revalideren terwijl haar kinderen door familie elders opgevangen werden. Ze miste haar kinderen enorm en zag de toekomst met veel zorg tegemoet. Ze leed er onder en kwijnde weg. Ze was nog maar een schim van wie ze eerder was. Eunice die met haar kinderen op het centrum woonde, moest verhuizen maar ze had geen plek om samen met haar kinderen met hulp van de familie te zijn. Vanwege al deze redenen besloot ik In die tijd in overleg met Sr. Ludovena een huisje voor hen de bouwen. Op een eigen stukje grond, zodat ze weer samen konden zijn en wonen. Niet ver bij de familie vandaan zodat die konden bijspringen waar nodig.Daar zijn we toen mee begonnen waarbij veel sponsors mij geholpenhebben. Een deel van de erfenis van mijn moeder ging hier naar toe. Wat zou ze dit mooi gevonden hebben. Jim was degene die alles coördineerde en de werkers aanstuurde. Niemand wist er verder van. Alleen wij vieren. Jim, Sr. Ludovena, Eunice and me. Dat schept tot op heden een band. We praten er soms nog over. Elke week ging ik er heen om de voortgang te bekijken. Soms nam ik Eunice mee. Soms kwam Sr. Ludovena kijken. Al heel snel stond daar het begin van een nu prachtig huisje. Vier maanden na de start van de bouw kon Eunice er met haar twee jongens intrekken. Een jaar later kreeg het huisje nog dakgoten en werd er een watertank geplaatst. Dit alles ook weer onder aansturing van Jim. Jim 'was the best men that time'. Hij deed zoveel voor Eunice en mij. Tot op heden ben ik hem daar dankbaar voor. Eunice genoot er zo van om weer samen met haar kinderen te kunnen wonen. Helaas heeft ze er maar een kleine 2 jaar van kunnen genieten. Opnieuw werd ze overvallen door ze een hersenbloeding waarna ze een dag later op 1ste kerstdag stierf. Een enorme klap voor haar 2 kinderen en familie. We zijn nu inmiddels een paar jaar verder en nu wonen de jongens er samen met hun oom. Ze worden ondersteund door de zussen van Eunice. Mede ook omdat ik de jongens vanaf heel jong sponsor met schoolgeld wil ik ze heel graag blijven zien en volgen.En andersom natuurlijk ook. Wanneer ik in Kenia ben ga ik er daarom elk jaar naar toe. En vandaag was die dag.

We gingen dus al vroeg op pad. Eerst met de piki-piki (motortaxi).Daarna met de matattu en later vanaf Kisumu nog ruim een half uur met de tuktuk. Die hadden we voor ons zelf, dus was dat wat ruimer zitten. Het laatste stukje nog lopen maar ik wist de weg. Was er immers al zo vaak geweest. Ze zaten ons al op te wachten en Eunice haar drie zussen waren al aan het koken. Het was een geweldige dag waarin we veel hebben gepraat over school, het huis, de tuin het bedrijfje van Amos en zoveel meer. Samen lekker gegeten en veel foto's gemaakt. Ook even bij Eunice graf stilgestaan, want ze ligt in een mooi graf op eigen terrein begraven. Ook een poosje met de zussen van Eunice gepraat. Over Eunice en over de tijd rond haar sterven. Dat was fijn en goed. Alice het hele compound laten zien. Ze kent de jongens van vroeger toen ze klein waren en ze kende Eunice ook toen ze hier werkte. Van daar dat het zo leuk was dat ze erbij was. De tijd was te kort. Natuurlijk ook cadeautjes uitgedeeld. Voor de jongens een nieuw setje kleren en voor Amos een overhemd. Voor de zussen een soort van telefoontasje en voor de jongens kleurpotloden en een kleurboek. Ze blijven kleuren leuk vinden. Alles viel in goede aarde. Omdat ze tijdens mijn bezoeken altijd uitgebreid koken, neem ik altijd ook wat levensmiddelen mee om dat een beetje te compenseren. Het was een bijzondere mooie dag met een gouden randje. Terug opnieuw met de tuk-tuk. Nu een wel erg volle. Ineens zat er een bruin meisje op mijn schoot wat na een paar minuten tegen me aan in slaap viel. Niks niet bang voor een mazungu (blanke).Je maakt echt van alles mee.

Op het centrum aangekomen op zoek naar mijn sleutel. Die lag bij Jim in zijn huisje omdat mijn koelkast vandaag gerepareerd zou worden. Naast Jim woont kok Tobias en zijn vrouw. Ik werd daar ook even naar binnen gevraagd. Het geeft zegen als je even gaat zitten zei Tobias. Dus ben ik maar even gaan zitten en kreeg de jongste aanwinst op mijn schoot. Een jongetje van net 3 maanden. Zo leuk. Weer iets onverwachts en bijzonders. En dan vertel ik lang nog niet alles. Elke dag heeft een gouden randje.

En dan is het inmiddels al weer zondag. Ik dacht een rustig dagje te hebben maar dat viel toch een beetje tegen. Ik ben vanmorgen eerst opnieuw achter op de pikipiki (motertaxi) naar Sondu geweest om yoghurt voor vanmiddag te kopen. Ook nog wat lekkers voor mezelf en een paar stukken zeep voor Merchie. Merchie is een oudere dame die hier al sinds ik hier kom altijd is. Vroeger sjouwde ze met water en deed dat soort klussen. Nu komt ze alleen eten halen en soms wat rondwandelen over het complex. Iedereen kent haar. Ze woont hier dichtbij in een lemen huisje. Ze heeft niemand die voor haar zorgt. Vandaar dat ik wel eens wat voor haar doe/koop. Deze week nieuwe schoenen voor haar gekocht en vandaag twee stukken zeep. Ze is er dan geweldig blij mee.De yoghurt kon ik niet eerder kopen omdat mijn koelkast nog steeds stuk is. Maar vandaag dus wel. Ik heb heel wat tinnetjes yoghurt in geslagen en vanmiddag direct rondgedeeld. Eerst aan de grote meiden van de training. Daarna aan een paar zieke kinderen met hun moeders die van buiten op het centrum verblijven en ook wat aan sommige medewerkers. En toen natuurlijk nog aan 'mijn' kinderen waarbij ik ook heb geholpen met het geven van de yoghurt. Ik dacht dat ik genoeg had maar toch was er weer te weinig. Geeft niet ik ga wel een keer weer. Het viel in ieder geval in goede aarde. Allen waren er blij mee.

Daarna terug naar de grote meiden om met hen te kleuren. Ik heb hier een kleurboek waarvan ik de pagina's altijd weer laat kopiëren bij Edwin hier. Zo heb ik altijd weer nieuwe kleurplaten. Bijna alle meiden waren aan het kleuren. Zelfs een paar volwassenen deden mee. Het was een welkome afwisseling op een rustige regenachtige zondagmiddag.

Het gaat me dus goed. Ik ben blij hier weer te zijn en wat voor dit prachtig centrum met hulp van veel sponsors te mogen betekenen.

Wil je mij ook helpen om dit prachtig centrum Nyabondo te helpen??Dat kan nog altijd.

Een bijdrage op mijn banknummer is altijd welkom. Die is NL26 INGB 0003970344

t.n.v. A.R. Rop onder vermelding van 'Voor Kenia.

Ik zal hier met regelmaat laten weten waaraan het geld besteed wordt. Een groot deel is inmiddels al besteed aan het kopen van voedsel.

Heel veel groetjes van mij,

Ineke