ER GEBEURT HIER VEEL.

Hoi allemaal,

Sta ik onder de douche en ineens valt de elektriciteit uit. Alles donker. Ik had me gelukkig net afgespoeld. Dat gebeurt hier dus ook. Zoals op een andere dag toen ik 's avonds wilde koken. Even wat Nederlandse smaken. Maar het ging niet door. Eerst kwam er een enorme partij regen met onweer en daarna weer geen elektriciteit. Power off. Dan zit er niets anders op dan met de kinderen mee te eten. Ook dit is Kenia en het is lastig, maar het is ook niet anders. Er is een generator die in zo'n geval in de avonduren tot negen uur aan gaat en daarna is het behelpen met een zaklamp of een kaarsje. Het is zoals het is.

Nog iets wat lastiger is. Ik kwam er achter dat mijn koelkast en vriesvak het niet doen. Dat is lastig als ik brood in het vriesvak heb en yoghurt voor de kinderen gekoeld wil hebben staan. Morgen komen ze er naar kijken. Volgens Jim kan zo'n oude koelkast nog wel gerepareerd worden. Hoorde net dat het 43 Euro gaat kosten. Een smak geld voor hier.

Ondertussen ben ik al druk met het uitgeven van het sponsorgeld. Afgelopen dagen kocht ik veel pampers, klein en groot. De meeste kinderen dragen die. Het is aan de ouders/verzorgenden omdaarvoor te zorgen. Helaas kunnen veel ouders die niet altijd betalen, vooral nu het leven ook hier als maar duurder wordt. De kosten zijn dan voor het centrum want Sr. Ludovena stuurt de kinderen niet terug. Ook kocht ik al heel snel een grote pot pindakaas. De kinderen krijgen hier droog brood. Wat is het dan lekkerder om ze een beetje te besmeren met iets lekkers.

Ook vandaag ging ik op pad. Nu met Jim en de gele wagen van het centrum naar het bijna nog middeleeuwse dorpje Sondu, hier 5 km vandaan. Om opnieuw in de supermarkt een voorraadje pampers te kopen. Ze kennen me daar en weten precies wat ik wil hebben. Dus beginnen ze ook over de yoghurt. Ik zeg dan maar dat dat voor later is. Het is leuk die herkenning en ze willen aan alle kanten helpen.Ook kocht ik op een andere plek in het dorp materialen in allerlei kleuren voor het vlechten van manden. Hier op het centrum is daar momenteel geen geld voor en zonder dit materiaaal leren de meiden geen manden vlechten. Het zijn zwarepakketten. Vandaar dat Jim even mee kon. Blij mee. En weer verder. Samen met Margareth, die mee was om me de weg te wijzen en ook een beetje voor de gezelligheid. Ik ken Margareth al vanaf toen ik hier in 2008 voor het eerst kwam. We gingen daarna ook nog op zoek naar een voorraadje goede lepels en een grote lap stof om slabben van te naaien. Veel kinderen kwijlen en knoeien nogal tijdens het eten en ook gedurende de dag.Ook kochten we nog2 grote balen van een soort gesuikerde nibbit om later de kinderen op te trakteren. Gezellig rond hobbelen met Margareth over de grote waren, groente, fruit en van alles en nog wat markt. Kraampjes op doeken op de grond en op oude houten stellages. Motors (piki-piki} en houten kruiwagens passeren. Een hoop geschreeuw en lawaai. Altijd druk. Heel veel mensen. Veel langzaam verkeer. Altijd veel te zien maar vooral elke keer weer leuk en is het genieten

Vanavond was ik wat eerder bij de kinderen weg gegaan want ik wilde toch een keer zelf koken en mijn haar wassen. Maar ze zeiden: Je moet wel om zes uur terug zijn want dan is er een verrassing. Ligt er toch een stukje gebakken vis weer voor me klaar. Ik word hier toch wel een beetje verwend. De ugali, een stevige maisbrei, wat elke Keniaan dagelijks eet, vind ik echt niet lekker. Dan wordt er steevast iets anders voor mij gekookt zoals kool met ei. En wat ook echt niet lekker is, zijn zoute hele kleine visjes. Maar verder is het allemaal prima te eten. Deze week was er varkensvlees. Sinds een paar jaar houden ze hier op een afgelegen plekje varkens. Daar is afgelopen week een van geslacht en kwam op onze bord terecht. Geen mooi filetje of een karbonade. Het hele varken leek in kleine stukjes gehakt en aangebraden. Dus er kwamen stukjes vet, stukjes bot en stukjes vlees op mijn bord. Ja, ik kreeg natuurlijk ook wat. Maar de meeste kinderen kunnen het niet eten omdat het ook enigszins taai is. Maar hier op het centrum wordt elke dag rond het middaguur voor alle medewerkers gekookt. Dus het varken was voor allen hier. Voor de kinderen wachten over een paar weken zachte worstjes die ze wel kunnen kauwen en eten. Net als de anderen heb ik ook maar weer met mijn handen gegeten. Vorken zijn hier niet en ook geen messen. De meeste Kenianen eten met hun handen. Dan kan ik niet achter blijven als ik een van hier wil zijn.

Ondertussen ben ik natuurlijk veel met de kinderen bezig. Het is net vakantie geweest en ze zijn nog niet allemaal terug. Het is daardoor niet al te druk. Met de kinderen die er wel zijn wandel ik veel en ga dan overal even langs. Velen hebben een lief en goed woordje voor ze klaar. Ze krijgen dan aandacht,meer en andere prikkels en het geeft afleiding. Geen van de kinderen kan lopen. Een enkeling zit in een eigen rolstoel vooral als het gaat om hen die ook niet zelfstandig kunnen zitten. De anderen zitten de hele dag in een kinderstoel en verplaatsen zich al schuivend voort over de grond. De meesten kunnen niet praten of alleen een enkel woordje zeggen. Sommigen hebben flinke contracturen. Het is verdrietig dit allemaal te zien terwijl je weet dat ze bij ons in Nederland betere hulp hadden gekregen. Ook help ik dagelijks met het eten geven. Een aantal kinderen kunnen ook dat niet zelfstandig en hebben altijd hulp nodig.

En ik heb dus 2 koffers vol met spulletjes voor hier meegenomen. Speelgoed maar ook cadeautjes voor vrienden en medewerkers hier. En niet te vergeten voor de Inekes en hun families. Natuurlijk ben ik al begonnen met uitdelen en anderen verwennen. Mooi om te doen.Allereerst voor Sr. Ludovena een mooie tas en grote portemonnee. Ze was er blij mee. Voor Regina die ik al vanaf 2008 ken een wollen sjaal. Ze heeft het altijd koud. Hij ging direct om. Voor Margareth een wollen muts want ze heeft altijd iets op haar hoofd. Voor Edwin van de telefoon en laptop en andere mannen een overhemd. Die waren van Johan mijn zwager. Hij stierf helaas en liet mooie overhemden achter. Van zijn kinderen mocht ik ze meenemen naar Kenia om ze weg te geven. Ik vind het mooi dat ze op deze manier op een goede plek terecht komen. Ondertussen heb ik al stapeltjes gemaakt van spulletjes die ik de komende weken aan bepaalde mensen wil geven. Nou, ik raak denk ik toch alles wel kwijt.

Morgen ga ik met Alice naar Vincent en Thomas van Eunice. Heel fijn om daar weer heen te kunnen gaan. Eunice was hier verpleegkundige maar werd ziek en stierf een paar jaar geleden onverwachts. In die periode mocht ik een huis voor haar bouwen, waar haar twee kinderen samen met hun oom nu nog wonen. Hierover later meer.

Ons centrum Nyabondo is ook een soort van gezondheidscentrum waar mensen van buiten naar toe kunnen komen voor medische hulp, opname, therapie en observatie. Andere jaren was het hier daardoor altijd druk. Maar sinds nog niet zo lang heeft de huidige regering paal en perk gesteld aan het gebruiken van de ziekenfondskaart. De mensen blijken veel meer te moeten betalen voor medische hulp en mogen die kaart ook niet meer onbeperkt gebruiken. En heel veel mensen lukt dat niet en gaan dus niet met hun klachten naar een arts. Mensen blijven ziek thuis zitten. Een zeer slechte ontwikkeling. Het gevolg is dat het centrum daardoor veel minder inkomsten heeft.

En dan komt opnieuw de vraag: Wie wil nog mij helpen Nyabondo te helpen???? Het is zo nodig. Sr. Ludovena vertelde dat ze vanwege de afnemende inkomsten moeite heeft met het uitbetalen van de salarissen aan de medewerkers. Dat lukt niet elke maand, helaas.En ze zegt dit niet maar zo.Ze moest een flinke hobbel nemen voor ze het kon vertellen.

Zou je nog willen doneren om echt hier voor even het verschil te kunnen maken? Ik vraag het niet voor mezelf maar voor allen hier. Om ze te helpen met de aanschaf van zoveel zaken die nu niet gekocht kunnen worden. In een van mijn vorige verhalen scheef ik daarover. Ook staan daar de banknummers waar naar toe gedoneerd kan worden. Heel graag.

Wie wil mij helpen Nyabondo te helpen? Dank je wel. Dank je wel allen die dit al deden. We zijn er enorm blij mee.

Veel groetjes van mij,

Ineke Atieno