ER GEBEURT ZOVEEL

Hallo allemaal,

Ze zit niet meer op St. Martin, maar op de St. Anna girls boarding school hier vlakbij. Waarom dat ze van school veranderd is , is mij onduidelijk. Maar denk dat St. Martin niet goed beviel. Op de nieuwe school zijn strengere regels en daardoor waarschijnlijk beter. Het gaat hier om Lavinia -Ineke. Mijn 1ste naamgenootje. Ze zit nu in de 6de klas van de lagere school en is intern. Vandaag zou er volgens haar moeder een familiedag zijn, maar daar klopte niets van. Niks geen familiedag. We stonden bij de poort van de school en maar wachten. Na uitleg mochten we haar maar 5 minuten bij de gate even zien. Effe praten, een hug en een paar foto's en dat was het. Ik heb haar in ieder geval even gezien. Maar afwachten of het volgend jaar weer lukt. Ik was daar met haar moeder Evalien, twee broers en Alice. Daarvoor hadden we samen gekletst en gegeten in het huisje van Evalien haar man en gezin. Evalien werkte lang geleden op het centrum Nyabondo. We hebben altijd contact gehouden. Geweldig leuk elkaar weer te zien. Ook hier cadeautjes gegeven. Weer wat kleren en kleurpotloden. Dat gaat er bij kinderen altijd in en ik raak op deze manier mooi door mijn voorraadje spullen heen. Maar echt jammer dat ik Lavina-Ineke maar kort mocht zien en spreken. Ik weet nog dat ze net geboren was. Schreeuwen dat ze toen deed omdat ze bang was voor een mazungu (blanke). Ik kon haar toen niet vasthouden want dan schreeuwde ze nog harder. Nu is het een mooi meisje van 12 jaar dat in de zesde klas van de lagere school zit.

Na dit korte bezoek liepen we nog even over het zondagse marktje van Nyabondo. Ik wilde nog graag een jas voor Merchie kopen. En jawel, daar lag een stapel jassen voor de verkoop, op een doek op de grond. Jassen die in de westerse wereld afgedankt zijn, krijgen hier een tweede leven. En jawel we vonden een donkerrode toch nog mooie jas. 500 Ksh. Te duur? Toch maar proberen af te dingen. En dat lukte 100 Ksh minder. We gingen met een goede jas rijker terug naar huis om voor de verandering Merchie blij te maken. Toen met de kinderen nog een poosje met ballonnen gespeeld en met een bal en daarna was het al weer tijd voor het avondeten. De kinderen gaan daarna direct naar bed. Dat moet ook wel want het is 's morgens al weer vroeg wakker worden voor hen. Al rond zes uur beginnen de verzorgsters met de zorg voor de kinderen. Om ze allemaal in de kleren te krijgen is een heel karwij. De meesten hebben contracturen en kunnen moeilijk meewerken. Dan heb je echt handigheid nodig om de zorg te kunnen leveren. En het kost natuurlijk veel tijd. Maar om acht uur 's morgens zitten ze wel allemaal in hun stoeltjes. Klaar voor de pap en de lesjes van teacher Rachel.

En toen was de ontmoeting met Eddy daar. Eddy leerde ik kennen toen hij 13 jaar. Hij verbleef hier toen op het centrum omdat hij een beperking heeft bij het lopen.Via fb bleven we af en toe contact houden. Hij kwam er zodoende achter dat ik weer in Kenia ben en wilde heel graag een ontmoeting. Nou dat kon geregeld worden.Samen met Edwin, want die woont bijna zijn hele leven al hier en kent Eddy ook. Samen hebben we gegeten in een restaurant in Kisumu. Eddy is nu 30 jaar en heeft een vrouw en kinderen. Maar hij is nog dezelfde jongen van toen. Heel leuk om hem weer te zien en gesproken te hebben. Toen weer terug met de matattu. Nou, ik heb het weer geweten. Een uur wachten tot die vol was en uiteindelijk vertrok. Ik zat geklemd tussen twee Kenianen met mijn rugzak op mijn schoot . Kon geen kant op. Ook dit is Kenia.

En de dagen volgen elkaar in snel tempo op. Vandaag was de dag dat ik met Jim en Zacharias van de orthopedische workshop naar Kissi ben geweest. Hier ruim 50 km hier vandaan. Om in een schoenmakerij leer en materialen te kopen die nodig zijn om hulpmiddelen voor het lopen te maken, zoals o.a. protheses, beenbeugels en materiaal om schoenen op te hogen. De weg daar naar toe was mooi. Het Keniaanse leven flitste aan me voorbij. Bananen bomen, golfplaten huisjes, tuc-tucs, matattus, karren en allerlei soorten ander verkeer.Ja, ik ben echt in Kenia. Kissi was vol en drukke. Nauwe straten ,opnieuw veelverkeer en heel veel mensen en handelaren die hun spullen op de straat proberen te verkopen. In de eenvoudige schoenen zaak was het wat vervelend met het afrekenen. Er kwam een veel hoger bedrag uit de optelling dan in eerste instantie voorzien. Ben toen ook maar met mijn rekenmachientje in mijn telefoon gaan rekenen. Uiteindelijk kwamen we er na tevredenheid uit en mocht Zacharias een paar schoenen voor een van zijn kleinkinderen gratis meenemen, als discount. Ondertussen bleek Jim de auto ergens geparkeerd te hebben waar het niet mocht, om even ergens een fles water te halen. Bij terugkomst had hij een wielklem. Die bestaan hier dus ook. En of hij op het politiebureau maar even 110000 Ksh. wilde betalen. Nou lukte van geen kanten, want hij had maar 3000 bij zich voor de benzine. Uiteindelijk heeft hij zich er uit kunnen praten met de 3000 euro voor de benzine armer. Toen we klaar waren hebben we heel snel de boel ingeladen en zijn vertrokken. Weg uit het drukke Kissi. Op de terugreis in een andere wat grotere stad samen nog wat gegeten. Een goede plek, ook voor mij want ik heb er niets van gekregen. Gelukkig. Ondertussen probeerde ik tijdens de lange rit terug weer van de omgeving te genieten. Zo heel veel te zien in een zo hele andere wereld. Moeilijk uit te leggen.

Na terugkomst mijn kinderen nog getrakteerd op een soort chips. Beetje zoet en lekker. Ze genoten er van. Toen nog een poosje naar de meiden van de vocational training om het eerder gekochte maandverband uit te delen. Ze waren er opnieuw geweldig blij mee.

Bij alles wat ik hier mag en kan doen is er veel dankbaarheid. Maar er zijn ook grote zorgen. In eerste instantie bij Sr. Ludovena. Maar ook bij de medewerkers van het centrum, al wordt hier niet echt over geklaagd en gepraat. Sr. Ludovena kan n.l. voor de derde maand achtereen de salarissen van haar personeel niet uitbetalen. Gevolg is o.a. dat het personeel weinig geld heeft om voedsel te kopen en b.v. geen geld om hun kinderen naar school te laten gaan. Het geld voor de salarissen moet van de overheid/verzekering komen. Van dit geld wordt ook voedsel gekocht. Maar er wordt niet uitgekeerd. Waarom niet? Het zou met de nieuwe regering te maken hebben!! De regering die de gezondheidszorg op verschillende manieren veel duurder maakt, waardoor mensen bij klachten niet meer naar een arts kunnen. Niet meer naar een arts gaan. Die de gezondheids instellingen zoals Nyabondo aan hun lot lijken over te laten. Het is al eens eerder voor gekomen maar toen ging het om twee maanden. Wat het voedsel betreft merk ik ook, dat het allemaal wat matiger is geworden. Geen mandasies (soort oliebol) en chapaties (soort pannenkoek) meer. Geen zoete en onze aardappelen. Weinig fruit. Eerder kregen de kinderen wel eens een eitje. Die heb ik ook nog niet voorbij zien komen, Ze moeten hier echt meerdere dubbeltjes omkeren voor ze uit gegeven kunnen worden. Er blijven rekeningen liggen. Het is heel erg lastig dit allemaal te zien gebeuren. Het houdt mij bezig. Lig er warempel 's nachts ook al wakker van. Maar heel gelukkig kunnen wij samen veel hulp bieden. Spullen kopen om te kunnen werken en lessen te kunnen geven. Maar vooral ook hulp bieden bij het kopen van voedsel. De kinderen en grote meiden af en toe een stukje fruit geven zoals vandaag ananas en bananen. Of de yoghurt waar altijd weer naar uitgekeken wordt. Het leven is hier moeilijk en hard. Ik zou nog meer willen doen met name wat betreft de salarissen. Maar dat lukt helaas niet. We moeten blijven afwachten tot de regering/verzekering weer gaat uitkeren.

Dan nog even iets leuks. En ik ben begonnen met het kopen van fleece truien voor de kinderen speciaal voor het weekend. Door de weeks dragen ze een blauwe schooltrui. Het was op de markt zoeken tussen een hele hoop op elkaar gestapelde truien. En ik slaagde heel snel. Truien in allerlei kleuren en belangrijk goede en warme. Voor 150 Ksh per stuk. Omgerekend 1 Euro per stuk.En deze worden in onze westerse wereld afgedankt en komen uiteindelijk hier op de markt terecht. Wij hebben het zo goed met elkaar. Vrijdag nog maar een keer weer.Daarna ze allemaal nog even uitwassen en dan kunnen ze gedragen worden.

Wie wil mij nog helpen dit centrum Nyabondo te helpen? Ze kunnen het hier momenteel niet alleen. Hulp blijft echt nodig.Dit centrum ligt me aan het hart en het doet zeer dat er zoveel moeite gedaan moet worden om rond te komen. Wie wil mij helpen om nog meer te kunnen betekenen?Je krijgt er blijdschap en heel veel dankbaarheid voor terug. Dank.

Elke Euro is belangrijk. Met elke Euro is Sr. Ludovena, het centrum en ben ik blij.

Mijn rekeningnummer is: NL26 INGB 0003970344 t.n.v. A.R. Rop onder vermelding van "Voor Ineke in Kenia"

Naar Stichting Bondo Kids overmaken mag ook. Dit is de Stichting in Zwolle die het centrum financieel en op adviserend gebied ondersteund. De donatie is dan aftrekbaar van de belasting. Hun rekeningnummer is: NL92 RABO 0397370830 t.n.v. Stichting Bondo Kids onder vermelding van " Voor Ineke in Kenia". Wanneer je hier naar toe gedoneerd hebt, laat het me dan even weten.

Heel groetjes van mij,

Ineke