AL OVER DE HELFT.

Hallo allen die dit lezen, en die zijn er veel....heel leuk.

Vandaag lekker even met mezelf geweest. Even niets. Wandelen door Kisumu. Over de redelijk gewone markt daar. Rondkijken. Effe een supermarkt in voor wat te eten en te drinken. .. een paar mandasies. Lekker. Effe naar een publik toilet voor 10 Ksh. Dat is niks. Nog geen 6 cent. Bij ons soms een Euro.En daarna op naar de Masaimarkt. Om spullen te kopen die ik in Nederland weer wil gaan verkopen. De opbrengst is dan voor hier. Nog een paar olifanntjes op bestelling en een kerststalletje. Een paar cadeautjes voor een paar mensen. Ik vermaakte me daar best. Ze kennen me van vele jaren hiervoor. De man waar ik al jaren kom voor de soapstone beeldjes noemt altijd een gewone Keniase prijs. Nooit een mazungu prijs. Dat is een prijs voor blanken. Veel duurder dus. Aardige man. Ik koop altijd graag bij hem.Terug in de matattu zat ik voor de verandering eens voorin. Mooie plek en waarbij het leven van hier weer aan me voorbij flitste. Nog steeds vind ik het bijzonder dat ik hier altijd weer een langere periode mag zijn. Dat wordt nooit gewoon. En het was maar goed dat ik vroeg in de middag terug was, want het ging me nadien toch regenen en onweren! Heftig.

En dan zijn er hier ook nog buurkinderen. Kinderen van medewerkers die hier op het centrum in een kleine ruimte wonen. Zoals een van de koks met zijn vijven in een slaapwoonkamer. Maar ze lijken er gelukkig tevreden mee. Deze kinderen hebben ook ontdekt dat ik hier een poosje ben. Dat ik ballonnen heb en speelgoed.

Inmiddels al weer een dag verder op weg naar Margareth. Een medewerkster van rond de 60 jaar die ik al heel lang ken en waar ik ook elk jaar even kom. Op weg met de piki-piki over rode zandwegen met kuilen en plassen water. Mooie omgeving. Ze wonen hier op het plateau een beetje te vergelijken met een tafelberg. Ook Nyabondo ligt op deze tafelberg. Als we naar Sondu of Kisumu gaan moeten we dus eerst 4 km afdalen. Maar een mooie omgeving ongeveer 15 minuten hier vandaan. Margareth trof ik in haar oude klofie, druk aan het kokkerellen. Want bij een bezoek moet er altijd gegeten worden. Ter gelegenheid van mijn bezoek was er een kippie geslacht. Nu hadden ze daarvoor gelukkig geen grote uitgaven hoeven te doen want de kippies lopen bij bosje op hen terrein. Maar goed, een stukje taaie kip, ughali, rijst en een groene groente. En toch ook maar met de vingers eten. Of het nauw zo lekker was?? Alles smaakt hier hetzelfde maar ik heb toch maar net gedaan alsof het heerlijk was. Maar er lag zoveel op mij bord....ik kon het niet op. Gelukkig was dat geen probleem. Ondertussen kwamen alle kleinkinderen even een kijkje nemen. Ze kennen me een beetje van vorige jaren en hier loopt warempel ook een meisje die de nickname Ineke kreeg. Vooral leuk om te zien dat hier de kleren en het speelgoed wat ik vorig jaar achter liet nog gebruikt wordt. En nu was er natuurlijk ook weer van alles. Mijn kast raakt steeds leger. Ook voor hier kleurpotloden meegenomen. En ook hier zijn die in trek. Zelfs Margareth zat te kleuren. Na een poosje begon ze nog mandasie's te bakken. Lekker want op het centrum krijgen we ze momenteel weinig. En ik kreeg ook voor de kinderen hier mee. Dat was een wel erg welkome traktaties. Ook bij Margareth liet ik wat levensmiddelen achter ter compensatie van het koken voor mij. Het werd in dankbaarheid aanvaard. Weer een hele leuke middag.

Een volle kerk. De kerk hier vlakbij. Veel mensen in hun zondagse gekleurde kleren. Veel kinderen ook. Zelf baby's gaan mee. Een koor die wel heel erg lang zong. Mooie stemmen. Ik was daar en wilde ook dit graag weer een keer mee maken. De dienst was in Luo doorspekt met af en toe Engels. Ik kon het een klein beetje volgen. Maar het duurde lang. Beetje heel lang. Na 5 kwartier ben ik weg gegaan. Heb de sfeer kunnen proeven. Ik zat gelukkig bij de uitgang. Wel bijzonder om als enigste blanke tussen al die donker getinte mensen te zitten. En het leek en was niet vreemd. Misschien omdat ik daar al veel vaker ben geweest.

Vandaag was het dus zondag. Het was voor het eerst een rustig dagje. Gelukkig maar, want ik was moe. De afgelopen weken hier heel veel gedaan en veel op pad geweest. Misschien daardoor? Inmiddels zit ik iets over de helft van mijn trip naar hier. Nog een kleine drie weken. Ik geniet nog vol op. Mijn dag begint altijd om half zeven. De zon schijnt dan al. Ik kan dan niet blijven liggen. Vaak is dit tijd voor mijn wasje. Niet met de machine. Alles hier met de hand. En aan de lijnen is alles snel droog. Er zijn hier veel waslijnen. Deze heb ik ook ooit eens gedoneerd. Ook de meiden van de vocational training wassen dagelijks. Dan heb je veel lijnen nodig. Nu heeft Sr. Ludovena voor mij een aparte lijntje laten spannen. Was eigenlijk niet nodig geweest, maar ze wil mij het gewoon helemaal naar de zin maken denk ik. Voor acht uur doe ik dan soms nog wat computerwerk of effe iets met mijn administratie. Tegen kwart voor acht ga ik naar de kinderen voor een goedemorgen wens. Ze hebben dan al pap gehad. Allen even bij naam noemen en een hand geven of een aai over de bol. Er worden hier heel vaak handen gegeven tijdens het groeten. En dan gaat het als: Good morning . How are you? Do jou sleep well? En altijd een positief antwoord. Om 8 uur is er elke dag een moment van bezinning waar veel medewerkers even naar toekomen. Er wordt dan bijbel gelezen, gezongen en gebeden. Mooie momenten. Daarna doe ik vaak nog wat klusjes voor mezelf of voor het centrum en om 9 uur gaan alle kinderen een half uur naar buiten. Beetje spelen met een bal of gewoon zitten en kijken. Daaraan vooraf heeft Rachel (teacher) een lesje gegeven in Bijbelse geschiedenis of eenvoudige taal/rekensommen. Meer lukt niet omdat de meeste kinderen een verstandelijke beperking hebben. Dan rond 10 uur is het pas tijd voor het ontbijt hier. Steevast krijg ik ook van alles op een bord. Dat is momenteel vaak casave of kookbananen. Beide heel gezond maar vroeger was er meer variatie. De kinderen krijgen ook met regelmaat wit brood nu met pindakaas. Hier staat nog een pot jam als de pindakaas op is. Na deze pauze is het steevast kleuren met de meegebrachte kleurpotloden. Ik schreef het al eerder, kleuren is overal in trek. De een kleurt tussen de lijntjes, de ander krast wat. Kan best zijn dat ik in die tijd dan naar Sondu ga om voor het centrum of voor mezelf. Opnieuw groente kopen en vaak moet ik zelf ook wat geld pinnen of een boodschapje doen. Gedurende de dag wandel ik vaak met de kinderen. Allen een voor een in een rolstoel. Een hoogte punt van de dag voor deze kids. Rond 13 uur is het tijd voor de lunch en help ik meestal met het eten geven aan de kinderen. Dan weer wandelen of spelen met al het meegebrachte speelgoed. Ik heb alles wat er ligt inmiddels een beetje uitgezocht. Hele oude prut heb ik weg gedaan en er is nieuwe voor in de plaats gekomen. Heel eenvoudig speelgoed en vooral alles wat met plaatsjes is zoals memorie zijn in trek. Rond 17 uur moet alles opgeruimd worden en om 18 uur is het dan weer etenstijd. Weer helpen en daarna gaan de kinderen direct naar bed om de volgende morgen rond 5/6 uur weer uit bed geholpen te worden. In de middag trakteer ik ze nog al eens op een stukje fruit of wat nibbit chips of op zondag yoghurt. De zondag is hier inmiddels yoghurt day. Lolly's en snoepjes doe ik niet meer. De helft van de kinderen kan dit niet zelfstandig en het is slecht voor de tanden en naar de tandarts gaan de kinderen niet. Wel worden hun tanden gepoetst al heb ik dat nog niet gezien. In de avond ga ik dan bijna elke dag een paar potjes UNO spelen met Edwin en Benedict. Een leek kaartspelletje. In competitie verband. Ik sta tweedes. Daarna ga ik 'naar huis'. Vaak om te douchen. Met schrik sta ik er onder want het is al wel 4x voor gekomen dat de elektriciteit uit viel toen ik onder de douch stond. Dan is het in het afspoelen met koud water en in het pikkedonker mijn handdoek zoeken. Gelukkig heb ik hier zaklampen en mijn telefoon met een lampje. Het redt zich altijd wel. Daarna vaak nog even lezen en slapen.... al vroeg dus. Maar de volgende dag begint het leven ook al weer om half zeven. Een enkele keer ga ik in de avond nog even naar Pamela en Rachel. Zij wonen hier ook op het centrum. Even praten en wat gezelligheid.

Binnenkort komt Moeder overste van de Orde van St. Anna hier op bezoek. Deze zuster kent Zr. Vita uit Roosendaal ook. Of ik ook even wil komen?

En heel binnenkort ga ik naar de school van Vincent en Thomas. De jongens van Eunice. Omdat ik het naar school gaan van de jongens sponsor lijkt het me leuk de school en de hoofdonderwijzeres ook weer eens te zien. Vooral voor de jongens is dit ook leuk. Ik ga met Amos, de oom van de jongens. Hij kent de weg, de school en het personeel. En wat moet ik daar nu weer mee naar toe nemen? Maar twee grote zakken lolly's. De jongens zitten in verschillende klassen van daar de twee zakken. Ik kijk er naar uit.

En dan staat een uitstapje naar de derde Ineke ook nog op het programma. Nog heel veel te doen dus. Mijn dagen blijven gevuld maar dat is alleen maar heel erg leuk.

Veel groetjes van mij.

Ineke